peerawit aiempreeda

ในยุคที่การสื่อสารถูกบีบอัดให้สั้น รวดเร็ว กระชับ คอนเทนต์ประเภทละคร ภาพยนตร์ ซีรี่ส์ ก็จำต้องปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยด้วยเช่นกัน โดยละครสั้นเป็นหนึ่งในผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ซึ่งกำลังเป็นที่นิยมไปทั่วโลก และดูเหมือนว่าเจ้าผู้ครองตลาดในขณะนี้ อย่างประเทศจีน ไม่ได้กระทำการเสิร์ฟความบันเทิงให้ผู้ชมเพียงเท่านั้น แต่กำลังใช้กระแสดังกล่าวเป็นกลยุทธ์การสื่อสารวัฒนธรรม และผลักดันอุตสาหกรรมต่างๆ ในประเทศ เพราะล่าสุดมีการเปิดเผยโครงการ Micro Drama Plus จากสำนักงานวิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์แห่งชาติ

มันจะไปจบตรงไหนล่ะเนี่ย!! ล่าสุด “หมูเด้ง” ซุปตาร์แห่งสวนสัตว์เขาเขียว ผงาดไปคว้ารางวัล “The 63 Most Stylish People of 2024” หรือ “63 คนที่เทสดีที่สุดประจำปี 2024” ใช่แล้ว… อ่านไม่ผิด รางวัลนี้มอบให้สำหรับ “บุคคลเทสดีแห่งปี”

คงไม่ผิดนักหากจะกล่าวว่า อุตสาหกรรมภาพยนตร์เป็นหนึ่งในด่านหน้าของยุทธศาสตร์ Soft Power อันสามารถฉายภาพความเป็นไทยให้ต่างชาติรับรู้ได้ไม่ยาก และห้วงที่ผ่านมาหลายฝ่ายก็หมายมั่นปั้นมือกับภารกิจนี้เป็นพิเศษ แต่ถึงกระนั้นก็ตาม ผู้คนจำนวนมากในแวดวงนี้ยังต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่ไม่อาจแก้ไขได้ในระดับปัจเจก หรือกล่าวอย่างชัดเจนได้ว่า ระบบนิเวศน์ยังไม่สามารถสนับสนุนคนทำหนังได้อย่างเต็มกำลัง “มันเป็นอุตสาหกรรมที่โหดร้ายมากครับ ระบบนิเวศน์ยังไม่เอื้อเลยสําหรับคนทําหนัง…คนทำหนังไทยเจอมรสุมจากทุกด้าน…ความย้อนแย้งมันมีหลายอย่างมาก…” โซ่ตรวนข้อที่ 1. การเซนเซอร์ ในอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ การแตะทุกเรื่องได้อย่างอิสระย่อมเป็นพื้นฐานที่ควรมีในทุกวงการ แต่เป็นที่ทราบกันดีว่าสังคมไทยยังก้าวไปไม่ถึงจุดนั้น มีหลายเรื่องที่ยังพูดไม่ได้ ทั้งจากระเบียบบรรทัดฐานทางสังคม

เป็นกระแสในวงการนักจุ่มมาสักพักแล้ว สำหรับอาร์ตทอย Amitofo ผลงานของศิลปินชาวจีนนามว่า Shu Pi ผู้สร้างสรรค์ผลงานรูปพระอมิตภะพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าองค์หนึ่งในนิกายมหายานและวัชรยาน ซึ่งถูกดัดแปลงออกมาเป็นปางต่างๆ มากมาย อาทิ ปางถือทิชชู่นั่งปลดทุกข์, ปาง Work From Home, ปาง It’s OK, ปางนอนเล่นโทรศัพท์