
สุกี้–กมล สุโกศล แคลปป์: เมื่อชีวิตไม่มีคำตอบ มอเตอร์ไซค์พาเขากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง
จากเด็กชายวัย 11 ปีที่รู้ว่าตัวเองอยากเป็นอะไร สู่ผู้ชายวัย 35 ที่ไม่รู้ว่าจะเดินต่อไปทางไหน เรื่องราวอีกด้านของ สุกี้–กมล สุโกศล แคลปป์ ผู้ค้นพบว่าบางครั้งคำตอบของชีวิตอาจไม่ได้รออยู่ที่จุดหมาย แต่อยู่ระหว่างทางที่เราออกเดินทางไปพบมัน ลองจินตนาการถึงคนคนหนึ่งที่รู้มาตั้งแต่อายุ 11 ปีว่าตัวเองอยากเป็นอะไร เขาใช้เวลาทั้งชีวิตวิ่งตามความฝันนั้น ทุ่มเททุกอย่างที่มีลงไปกับมัน จนวันหนึ่งความฝันกลายเป็นความจริง และพาเขาไปไกลเกินกว่าที่เด็กชายคนนั้นเคยจินตนาการไว้ แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไป เขากลับตอบคำถามง่ายๆ ไม่ได้ว่า แล้วชีวิตต่อจากนี้จะทำอะไรดี? นี่ไม่ใช่เรื่องราวของคนที่ล้มเหลว หากแต่เป็นประสบการณ์ของผู้ชายที่ชื่อ สุกี้–กมล สุโกศล แคลปป์ หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง Bakery Music ค่ายเพลงที่มีบทบาทสำคัญต่อการเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์วงการเพลงไทย สำหรับคนจำนวนมาก ชื่อของสุกี้อาจผูกติดอยู่กับภาพของนักดนตรี โปรดิวเซอร์ และคนทำงานสร้างสรรค์ผู้ประสบความสำเร็จ แต่เบื้องหลังภาพเหล่านั้น ยังมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ชอบความตื่นเต้น ชอบทดลองสิ่งใหม่ๆ มีความดื้อรั้นอยู่ในตัว และยังคงตั้งคำถามกับชีวิต แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปี เด็กผู้ชายคนนั้นค้นพบพื้นที่ของตัวเองอีกครั้งผ่านเสียงเครื่องยนต์ สองล้อ และถนนที่ทอดยาวออกไปโดยไม่จำเป็นต้องรู้ว่าปลายทางอยู่ตรงไหน วันที่เด็กชายผู้เคยมีความฝัน กลายเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่รู้จะฝันอะไรต่อ ปี 2005 สุกี้ตัดสินใจก้าวออกจากโลกดนตรีที่เขาคุ้นเคย หลังจากใช้ชีวิตอยู่กับมันมาตั้งแต่ยังหนุ่ม จากคนที่เคยมีตารางงานเต็มไปหมด มีเป้าหมายให้ไล่ตาม มีปัญหาให้แก้ไข และมีความสำเร็จให้ไขว่คว้า อยู่ๆ ชีวิตกลับมีพื้นที่ว่างมากเกินกว่าจะรู้ว่าควรจัดการกับมันอย่างไร เขาย้อนเล่าถึงช่วงเวลานั้นอย่างตรงไปตรงมา “เด็กส่วนใหญ่จะไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับชีวิตใช่ไหม ผมตรงกันข้าม ตั้งแต่ผม 11 ผมจะเป็นมือกีตาร์… แต่ตอนผม 35 ผมไม่รู้จะเป็นอะไร” สุกี้บอกว่าหลังจากออกจากวงการเพลง เขาใช้เวลาราว 18 เดือนอยู่กับความสับสน จนถึงขั้นรู้สึกซึมเศร้าและไม่รู้ว่าจะเดินต่อไปทางไหน สำหรับคนที่เริ่มสร้าง Bakery Music ตั้งแต่อายุ 23 และทำงานมาแทบตลอดชีวิต การหยุดนิ่งอาจเป็นเรื่องยากกว่าการทำงานเสียอีก เพราะสิ่งที่หายไปไม่ได้มีเพียงอาชีพหรือหน้าที่ แต่รวมถึงพื้นที่สำหรับใช้พลังงาน ความคิดสร้างสรรค์ และความหลงใหลที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของตัวตน วันหนึ่งเขาได้พูดคุยกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง และสารภาพว่ากำลังพยายามค้นหาบางสิ่งในชีวิต แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็หาไม่เจอ คำตอบที่ได้รับกลับเรียบง่ายจนน่าประหลาดใจ “สุกี้ ยูหาไม่ได้ ยูต้องปล่อยวาง แล้วเดี๋ยวมันจะเข้ามาหายูเอง” เมื่อถามต่อว่าระหว่างนั้นควรทำอะไร อีกฝ่ายตอบเพียงว่า “ยูก็สนุกดิ” สำหรับคนที่เคยใช้ชีวิตอยู่กับการทำงานมาตลอด คำว่าสนุกในเวลานั้นแทบจะเป็นสิ่งแปลกปลอม เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าจะเริ่มต้นสนุกกับชีวิตอย่างไร จนกระทั่งวันหนึ่ง ระหว่างเดินอยู่ในย่าน RCA


