ลองหลับตานึกภาพผู้ชายวัยใกล้เกษียณ รูปร่างดูเหมือนคุณลุงใจดีข้างบ้าน หรือพนักงานออฟฟิศที่ใช้ชีวิตวนลูปไปวันๆ ภาพจำของเขาในสายตาคนทั้งโลกคือ “ซอล กู๊ดแมน” ทนายความจอมกะล่อนผู้ใช้ฝีปากและเล่ห์เหลี่ยมในการเอาตัวรอดจาก (Breaking Bad) ซีรีส์ระดับตำนาน
ไม่มีใคร—แม้กระทั่งตัวเขาเอง—ที่เคยคิดว่าวันหนึ่ง ชายคนนี้จะกลายมาเป็น “เครื่องจักรสังหาร” บนจอเงิน ที่พร้อมจะหักกระดูกและสาดกระสุนใส่เหล่าวายร้ายแบบเลือดเข้าตา
แต่นี่คือความจริงที่เกิดขึ้นแล้วกับ บ็อบ โอเดนเคิร์ก (Bob Odenkirk) การพลิกโฉมจากดาราตลกหน้าตาย สู่นักแสดงนำในภาพยนตร์แอ็กชันเลือดสาด ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่แค่ความต้องการอยากลองอะไรใหม่ๆ ในวงการฮอลลีวูด แต่มันเริ่มต้นมาจาก “ความบอบช้ำ” ในชีวิตจริง
บาดแผลในยามวิกาล: เมื่อความไร้พลังปลุกสัญชาตญาณดิบ
ย้อนกลับไปก่อนที่บ็อบ โอเดนเคิร์ก จะก้าวเข้าสู่โลกของหมัดมวยและดินปืน เขาคือสุดยอดนักเขียนบทและนักแสดงคอเมดี้ที่หาตัวจับยาก เขาเริ่มต้นเส้นทางจากการเขียนบทให้รายการระดับตำนานอย่าง Saturday Night Live คว้ารางวัลเอ็มมี่จาก The Ben Stiller Show และกลายเป็นไอคอนของวงการตลกอัลเทอร์เนทีฟ
อาวุธเดียวที่เขาใช้มาตลอดชีวิตคือ “สมอง” และ “อารมณ์ขัน”
แต่แล้วค่ำคืนหนึ่งที่ควรจะเงียบสงบในลอสแอนเจลิสก็เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล โจรบุกงัดเข้ามาในบ้านขณะที่บ็อบ ภรรยา และลูกๆ กำลังพักผ่อน ในวินาทีนั้น บ็อบตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด เขาพาครอบครัวไปหลบซ่อนตัว ล็อกประตู ทำตัวให้เงียบ และปล่อยให้ผู้บุกรุกขโมยทรัพย์สินแล้วหลบหนีไปโดยไม่มีการปะทะ
ในทางทฤษฎี มันคือการตัดสินใจที่สมเหตุสมผล ไม่มีใครต้องเจ็บตัวหรือเสียเลือดเนื้อ แต่ในทางความรู้สึก มันกลับกลายเป็นแผลเป็นที่ฝังลึก บ็อบให้สัมภาษณ์ในภายหลังว่า สิ่งที่กระทบกระเทือนจิตใจเขามากที่สุด ไม่ใช่ตอนที่โจรอยู่ในบ้าน แต่เป็นตอนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุ
“เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินสำรวจรอบๆ แล้วหันมามองผม ก่อนจะพูดประโยคที่ผมไม่มีวันลืม… ‘คุณทำถูกแล้วล่ะที่ปล่อยมันไป… แต่ก็นะ ถ้าเป็นครอบครัวผม ผมคงไม่ยอมให้ไอ้เวรนั่นเดินออกไปจากบ้านง่ายๆ แบบนี้หรอก’”
ประโยคนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกที่ทะลวงผ่านหูรูดเข้าสู่ใจกลางความรู้สึก ความโกรธแค้นต่อความไร้พละกำลังของตัวเองก่อตัวเป็นตะกอนในใจ แต่แทนที่จะปล่อยให้ความรู้สึกผิดกัดกินจิตวิญญาณ เขาเลือกที่จะระบายมันออกผ่านสิ่งที่เขาถนัดที่สุด นั่นคือ “ภาพยนตร์”
บ็อบเดินหน้าไปหา เดเรก โคลสตัด (Derek Kolstad) ผู้สร้างจักรวาล John Wick พร้อมไอเดียเรื่องพ่อบ้านที่ถูกขโมยขึ้นบ้าน แต่คราวนี้ พ่อบ้านคนนั้นจะโต้กลับด้วยความรุนแรงระดับล้างบาง นั่นคือจุดกำเนิดของภาพยนตร์เรื่อง Nobody และเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงร่างกายครั้งมโหฬาร
ในวัยใกล้ 60 ปี เขาใช้เวลาถึง 2 ปีเต็มในยิมของ 87Eleven Action Design เพื่อเรียนรู้ยิวยิตสู ยูโด มวยไทย แลวิธีใช้ปืน เขาโดนต่อยจริง ล้มจริง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ
ที่น่าเหลือเชื่อคือ แพทย์ระบุว่าสภาพร่างกายที่แข็งแกร่งจากการฝึกคิวบู๊นี่แหละ คือสิ่งที่ช่วยชีวิตเขาไว้ตอนที่เกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลันกลางกองถ่ายซีรีส์ Better Call Saul ชายที่เคยไร้ทางสู้ในวันนั้น ได้ตายไปแล้ว และบ็อบ โอเดนเคิร์ก ในเวอร์ชันแอ็กชันสตาร์ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างสมบูรณ์
เมื่อความบ้าคลั่งซ่อนอยู่ในความ “ธรรมดา”
หลังจากประสบความสำเร็จอย่างล้นหลามจาก Nobody ดูเหมือนว่า บ็อบ โอเดนเคิร์ก จะไม่ได้มองการเล่นหนังบู๊เป็นเพียงการทดลองครั้งเดียวแล้วจบไป ในปี 2026 นี้ เขากลับมาอีกครั้งในภาพยนตร์ทริลเลอร์-แอ็กชันเรื่องใหม่ล่าสุดอย่าง “Normal” ในเรื่องนี้ บ็อบรับบทเป็น “ยูลิสซีส” (Ulysses) อดีตตำรวจที่แบกรับอดีตอันหนักอึ้ง เขาพยายามหนีความวุ่นวายมาใช้ชีวิตบั้นปลายอันเงียบสงบ ด้วยการรับตำแหน่งนายอำเภอชั่วคราวในเมืองเล็กๆ อันหนาวเหน็บที่ชื่อว่า “นอร์มัล” (Normal)
เมืองแห่งนี้มีประชากรเพียงแค่ 1,890 คน ฉากหน้าของมันคือเมืองที่แสนจะอบอุ่น ทุกคนทักทายกันด้วยรอยยิ้ม มีนายกเทศมนตรีผู้แสนใจดี (รับบทโดยดาราระดับตำนาน Henry Winkler) ยูลิสซีสคิดว่านี่คือสถานที่ที่เหมาะสำหรับการเยียวยาจิตใจและใช้ชีวิตแบบคนแก่ธรรมดาๆ
แต่ความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีโจรปล้นธนาคารสุดเด๋อด๋าสองคนเข้ามาก่อเหตุในเมือง
ยูลิสซีสเตรียมสวมบทผู้พิทักษ์สันติราษฎร์เพื่อจัดการสถานการณ์ แต่แล้วเรื่องราวกลับหักมุม เพราะแทนที่โจรจะเป็นภัยคุกคาม เขากลับค้นพบความลับดำมืดของเมืองแห่งนี้ ชาวเมืองที่ดูใจดี แท้จริงแล้วกำลังพยายามฆ่าปิดปากโจรทั้งสองคน รวมถึงตัวเขาเอง เพื่อปกป้องเครือข่ายอาชญากรรมที่ซ่อนอยู่ใต้พรม
จากจุดนี้ Normal ได้เปลี่ยนเกียร์จากหนังระทึกขวัญสืบสวน กลายเป็นเทศกาลสาดกระสุน ภายใต้การกำกับของ Ben Wheatley หนังนำเสนอฉากแอ็กชันที่ดิบและเจ็บปวด บ็อบยังคงรักษาลายเซ็น “Anti-Action ฉบับคนแก่” เอาไว้
ไม่ว่าจะเป็นฉากที่ยูลิสซีสต้องดวลปืนกับคุณป้าเจ้าของร้านเบเกอรี่ หรือสู้มือเปล่ากับภารโรงที่คว้าขวานมาไล่สับ ท่ามกลางความทุลักทุเลพร้อมจะเจ็บตัว พลาดท่าได้ทุกวินาที ทำให้ Normal เป็นภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของตลกร้าย (Dark Comedy) และคิวบู๊ที่สมจริง
บทพิสูจน์ของชายผู้ไม่ยอมจำนน
การเดินทางของ บ็อบ โอเดนเคิร์ก จากนักเขียนบทตลกที่ซ่อนตัวอยู่หลังคีย์บอร์ด สู่การก้าวขึ้นมายืนหยัดในฐานะพระเอกหนังแอ็กชันแถวหน้าในวัย 60 ปี++ คือภาพสะท้อนที่ชัดเจนว่า มนุษย์เราไม่มีวันแก่เกินไปที่จะลุกขึ้นมาสู้เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง
ภาพยนตร์เรื่อง “Normal” (เมืองธรรมดานรกเรียกพ่อ) อาจไม่ใช่แค่หนังยิงกันระเบิดภูเขาเผากระท่อมเพื่อความบันเทิงเพียงอย่างเดียว ภายใต้ฉากแอ็กชันสุดระห่ำและการนองเลือด บางทีนี่อาจเป็นเรื่องของชายคนหนึ่งที่พยายามพิสูจน์อะไรบางอย่างกับตัวเอง พยายามกอบกู้พื้นที่ปลอดภัย และลบเลือนความรู้สึกไร้พลังในอดีต
ถ้าคุณรักหนังแอ็กชันที่มีชั้นเชิง ชื่นชอบการต่อสู้ที่ดิบเถื่อนแต่แฝงไปด้วยอารมณ์ขันอันขมขื่น ท้ายที่สุดแล้ว หนังเรื่องนี้อาจกำลังชวนให้เราตั้งคำถามว่า เมื่อ “ชายแก่ธรรมดา” ถูกผลักให้ตกลงไปในขุมนรก เขาจะลากพวกเวรตะไลเหล่านั้นลงหลุมไปด้วยวิธีไหนได้บ้าง
