สุกี้–กมล สุโกศล แคลปป์: เมื่อชีวิตไม่มีคำตอบ มอเตอร์ไซค์พาเขากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

จากเด็กชายวัย 11 ปีที่รู้ว่าตัวเองอยากเป็นอะไร สู่ผู้ชายวัย 35 ที่ไม่รู้ว่าจะเดินต่อไปทางไหน เรื่องราวอีกด้านของ สุกี้–กมล สุโกศล แคลปป์ ผู้ค้นพบว่าบางครั้งคำตอบของชีวิตอาจไม่ได้รออยู่ที่จุดหมาย แต่อยู่ระหว่างทางที่เราออกเดินทางไปพบมัน

ลองจินตนาการถึงคนคนหนึ่งที่รู้มาตั้งแต่อายุ 11 ปีว่าตัวเองอยากเป็นอะไร เขาใช้เวลาทั้งชีวิตวิ่งตามความฝันนั้น ทุ่มเททุกอย่างที่มีลงไปกับมัน จนวันหนึ่งความฝันกลายเป็นความจริง และพาเขาไปไกลเกินกว่าที่เด็กชายคนนั้นเคยจินตนาการไว้ แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไป เขากลับตอบคำถามง่ายๆ ไม่ได้ว่า แล้วชีวิตต่อจากนี้จะทำอะไรดี?

นี่ไม่ใช่เรื่องราวของคนที่ล้มเหลว หากแต่เป็นประสบการณ์ของผู้ชายที่ชื่อ สุกี้–กมล สุโกศล แคลปป์ หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง Bakery Music ค่ายเพลงที่มีบทบาทสำคัญต่อการเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์วงการเพลงไทย

สำหรับคนจำนวนมาก ชื่อของสุกี้อาจผูกติดอยู่กับภาพของนักดนตรี โปรดิวเซอร์ และคนทำงานสร้างสรรค์ผู้ประสบความสำเร็จ แต่เบื้องหลังภาพเหล่านั้น ยังมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ชอบความตื่นเต้น ชอบทดลองสิ่งใหม่ๆ มีความดื้อรั้นอยู่ในตัว และยังคงตั้งคำถามกับชีวิต แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปี เด็กผู้ชายคนนั้นค้นพบพื้นที่ของตัวเองอีกครั้งผ่านเสียงเครื่องยนต์ สองล้อ และถนนที่ทอดยาวออกไปโดยไม่จำเป็นต้องรู้ว่าปลายทางอยู่ตรงไหน

วันที่เด็กชายผู้เคยมีความฝัน กลายเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่รู้จะฝันอะไรต่อ

ปี 2005 สุกี้ตัดสินใจก้าวออกจากโลกดนตรีที่เขาคุ้นเคย หลังจากใช้ชีวิตอยู่กับมันมาตั้งแต่ยังหนุ่ม จากคนที่เคยมีตารางงานเต็มไปหมด มีเป้าหมายให้ไล่ตาม มีปัญหาให้แก้ไข และมีความสำเร็จให้ไขว่คว้า อยู่ๆ ชีวิตกลับมีพื้นที่ว่างมากเกินกว่าจะรู้ว่าควรจัดการกับมันอย่างไร

เขาย้อนเล่าถึงช่วงเวลานั้นอย่างตรงไปตรงมา

“เด็กส่วนใหญ่จะไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับชีวิตใช่ไหม ผมตรงกันข้าม ตั้งแต่ผม 11 ผมจะเป็นมือกีตาร์… แต่ตอนผม 35 ผมไม่รู้จะเป็นอะไร”

สุกี้บอกว่าหลังจากออกจากวงการเพลง เขาใช้เวลาราว 18 เดือนอยู่กับความสับสน จนถึงขั้นรู้สึกซึมเศร้าและไม่รู้ว่าจะเดินต่อไปทางไหน สำหรับคนที่เริ่มสร้าง Bakery Music ตั้งแต่อายุ 23 และทำงานมาแทบตลอดชีวิต การหยุดนิ่งอาจเป็นเรื่องยากกว่าการทำงานเสียอีก เพราะสิ่งที่หายไปไม่ได้มีเพียงอาชีพหรือหน้าที่ แต่รวมถึงพื้นที่สำหรับใช้พลังงาน ความคิดสร้างสรรค์ และความหลงใหลที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของตัวตน

วันหนึ่งเขาได้พูดคุยกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง และสารภาพว่ากำลังพยายามค้นหาบางสิ่งในชีวิต แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็หาไม่เจอ คำตอบที่ได้รับกลับเรียบง่ายจนน่าประหลาดใจ “สุกี้ ยูหาไม่ได้ ยูต้องปล่อยวาง แล้วเดี๋ยวมันจะเข้ามาหายูเอง” เมื่อถามต่อว่าระหว่างนั้นควรทำอะไร อีกฝ่ายตอบเพียงว่า “ยูก็สนุกดิ”

สำหรับคนที่เคยใช้ชีวิตอยู่กับการทำงานมาตลอด คำว่าสนุกในเวลานั้นแทบจะเป็นสิ่งแปลกปลอม เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าจะเริ่มต้นสนุกกับชีวิตอย่างไร จนกระทั่งวันหนึ่ง ระหว่างเดินอยู่ในย่าน RCA ซึ่งในยุคนั้นเต็มไปด้วยร้านขายบิ๊กไบค์ ทั้ง Ducati, Harley-Davidson และ Triumph สายตาของเขาสะดุดเข้ากับมอเตอร์ไซค์คันสวย ไม่มีเหตุผลซับซ้อน ไม่มีแผนการเปลี่ยนชีวิต และไม่มีความคิดว่าจะต้องกลายเป็นนักเดินทาง เขาเพียงรู้สึกว่ามันสวยดี และอยากได้มันมาเป็นของตัวเอง

จากการตัดสินใจด้วยความหลงใหลเล็กๆ ในวันนั้น กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่ยาวนานกว่า 20 ปี

กระท่อมคืนละ 300 บาท กับโลกอีกใบที่เงินซื้อไม่ได้

แต่ถ้าจะย้อนหาจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนมุมมองชีวิตจริงๆ สุกี้กลับพาเราย้อนกลับไปก่อนหน้าที่เขาจะเริ่มขี่มอเตอร์ไซค์อย่างจริงจัง ในช่วงที่ยังสับสนกับชีวิต เขาเคยเดินทางไปเกาะลันตาเพียงลำพัง และใช้เวลาออกสำรวจชายหาดต่างๆ เพื่อหาสถานที่ที่ตัวเองชอบที่สุด จนไปเจอชายหาดแห่งหนึ่งที่มีที่พักให้เลือกสองแบบ แห่งแรกคือโรงแรมห้าดาวบนเนินเขา พร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ส่วนอีกแห่งเป็นกระท่อมไม้เล็กๆ ราคาคืนละ 300 บาท

ถ้าเป็นสุกี้ในช่วงชีวิตก่อนหน้านั้น เขาอาจเลือกความสะดวกสบายโดยไม่ลังเล แต่ครั้งนี้เขากลับเลือกกระท่อมไม้ การตัดสินใจครั้งนั้นพาเขาไปรู้จักกับ ‘ลี่’ เจ้าของที่พักและกลุ่มเพื่อนชาวเกาะที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ตลอดสองสัปดาห์ เขาตื่นเช้ามากวาดขยะบนชายหาด ใช้เวลาไปกับการพูดคุย นอนพัก และทำสิ่งธรรมดาที่ในชีวิตก่อนหน้านี้แทบไม่เคยมีโอกาสทำ จนวันหนึ่งเพื่อนใหม่ชวนเขาขึ้นมอเตอร์ไซค์ออกไปเที่ยว โดยไม่ได้บอกว่าจะพาไปไหน การเดินทางเล็กๆ ครั้งนั้นกลับเปิดให้เขาเห็นโลกที่ต่างออกไป

เขาได้พบผู้คน เห็นวิถีชีวิต และสัมผัสสถานที่ในแบบที่การพักโรงแรมหรูไม่เคยมอบให้ ประสบการณ์นี้กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในวิธีเดินทางของเขา และทำให้สุกี้มองเห็นความแตกต่างระหว่างการเป็น Tourist กับ Traveler

“ถ้าเกิดผมไปอยู่ในรีสอร์ท 5 ดาว ผมก็เป็น Tourist ผมก็ไปอยู่ในโลกที่เขาจำลองขึ้นมา… แต่เราไม่ได้สัมผัสชีวิตจริง”

สำหรับเขา Tourist อาจเป็นคนที่ไปสัมผัสสถานที่ผ่านสิ่งที่ถูกจัดเตรียมไว้แล้ว ขณะที่ Traveler คือคนที่ยอมออกจากความคุ้นเคย เพื่อไปสัมผัสชีวิตจริงของผู้คนและสถานที่นั้นๆ หลังจากนั้น การเดินทางของสุกี้จึงไม่ใช่เรื่องของการไปให้ถึงสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังอีกต่อไป เขาเริ่มสนุกกับการเลี้ยวเข้าถนนที่ไม่คุ้นเคย การขี่ไปยังหมู่บ้านที่ไม่เคยได้ยินชื่อ และการปล่อยให้ผู้คนหรือเหตุการณ์ระหว่างทางพาไปพบเรื่องราวที่ไม่ได้วางแผนไว้

จากคนที่เคยเดินทางไปเล่นคอนเสิร์ตทั่วประเทศ แต่ส่วนใหญ่เพียงบินไปแสดงแล้วบินกลับ เขาเริ่มรู้จักเมืองไทยในมิติที่ต่างออกไป สังขละบุรีทำให้เขาประหลาดใจกับการอยู่ร่วมกันของผู้คนต่างวัฒนธรรม ทั้งไทย มอญ และกะเหรี่ยง ส่วนเส้นทางทองผาภูมิไปจนถึงปิล็อกก็ทำให้เขาค้นพบธรรมชาติและอากาศเย็นสบายบนภูเขาในช่วงที่พื้นที่อื่นกำลังร้อนระอุ สำหรับคนที่เติบโตมากับวัฒนธรรมตะวันตก การเดินทางยังช่วยให้เขาเข้าใจวิธีคิดและวิถีชีวิตของคนไทยมากขึ้นด้วย

บางทีสิ่งที่เขาได้รับจากมอเตอร์ไซค์จึงไม่ใช่แค่การได้เห็นประเทศไทย แต่เป็นการได้ทำความรู้จักผู้คน และขยับเข้าใกล้ความเป็นตัวเองอีกด้านหนึ่งที่อาจไม่เคยมีโอกาสสำรวจมาก่อน

เมื่อคน รถ และถนนกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

มีคำถามหนึ่งที่น่าสนใจว่า ทำไมผู้ชายที่ใช้ชีวิตอยู่กับเสียงดนตรีมาตลอด จึงบอกว่าตัวเองมีความสุขกับการขี่มอเตอร์ไซค์มากกว่าการเล่นดนตรีเสียอีก คำตอบของสุกี้ไม่ได้อยู่ที่ความเร็ว เสียงเครื่องยนต์ หรือความรู้สึกตื่นเต้นเพียงอย่างเดียว แต่มันอยู่ที่ช่วงเวลาพิเศษบางช่วง ที่เขารู้สึกว่าทุกอย่างกำลังประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน

เขาเปรียบเทียบความรู้สึกนั้นกับเวลาที่นักดนตรีหลายคนขึ้นไปเล่นบนเวทีเดียวกัน ในช่วงแรก ทุกคนอาจต้องคอยฟัง คอยมอง และคอยปรับจังหวะให้เข้าหากัน แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งที่ทุกคนเล่นเข้าขากันอย่างสมบูรณ์ การสื่อสารแทบไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดอีกต่อไป แค่มองหน้าก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร ทุกอย่างเคลื่อนไปอย่างเป็นธรรมชาติ เขาเรียกสภาวะนั้นว่า Sync และสำหรับมอเตอร์ไซค์ ความรู้สึกเดียวกันนี้เกิดขึ้นจากองค์ประกอบเพียงสามอย่าง

“กับมอเตอร์ไซค์อ่ะ มันมี 3 อย่าง มันมีตัวยู ตัวรถ กับถนน เมื่อไร 3 อย่างมันกลายเป็นหนึ่งอ่ะ ผมมีความสุขมากกว่าเล่นดนตรี”

ลองคิดถึงเวลาที่เราขี่มอเตอร์ไซค์ไปบนถนนที่คดเคี้ยว สายตาต้องมองเส้นทางข้างหน้า ร่างกายต้องรับรู้การเคลื่อนไหวของรถ มือและเท้าทำงานประสานกัน ขณะที่สมองต้องประเมินสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวอยู่ตลอดเวลา เราแทบไม่มีพื้นที่ให้คิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องเมื่อวาน หรือกังวลถึงเรื่องที่ยังมาไม่ถึง เพราะสิ่งเดียวที่สำคัญในเวลานั้นคือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า

“คนเราอ่ะ ไม่อยู่กับอดีตก็อยู่กับอนาคต… มอเตอร์ไซค์มันบังคับให้เราอยู่กับปัจจุบัน”

ฟังดูแล้วมันช่างคล้ายกับหลักของการฝึกสติหรือการทำสมาธิ ที่พยายามพาจิตใจกลับมาอยู่กับปัจจุบันขณะ แม้เจ้าตัวจะบอกว่าไม่ได้เป็นชาวพุทธ แต่เขาก็ยอมรับว่าวิธีคิดของตัวเองมีบางอย่างคล้ายคลึงกับแนวทางของพุทธศาสนา แน่นอนว่าการขี่มอเตอร์ไซค์ไม่ใช่การทำสมาธิในความหมายของการนั่งหลับตา และสติบนท้องถนนก็เป็นเรื่องจำเป็นต่อความปลอดภัย ไม่ใช่เรื่องให้ปล่อยจิตใจล่องลอย

แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ สำหรับสุกี้ การอยู่กับปัจจุบันไม่ได้เกิดขึ้นจากการพยายามหยุดความคิด หากเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ร่างกาย ประสาทสัมผัส และความสนใจทั้งหมดทำงานประสานกันอย่างเต็มที่ เมื่อไม่ต้องฝืนคิดว่าจะทำอะไรต่อ ความรู้สึกว่าเป็นหนึ่งเดียวกับรถและถนนก็เกิดขึ้น คล้ายกับเวลานักดนตรีหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับบทเพลง และในช่วงเวลาเช่นนั้น เขาไม่จำเป็นต้องไปถึงสถานที่ไหนเพื่อค้นพบความสุข เพราะความสุขกำลังเกิดขึ้นแล้วระหว่างทาง

เด็กผู้ชายที่ไม่เคยหายไปไหน

แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปี มีครอบครัว มีลูก และผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชน แต่เวลาสุกี้เล่าเรื่องมอเตอร์ไซค์ เรากลับสัมผัสได้ถึงความซุกซนของเด็กผู้ชายคนหนึ่งอย่างชัดเจน โดยเฉพาะเวลาพูดถึงกลุ่มเพื่อนนักขี่ของเขา สุกี้เล่าว่าเพื่อนหลายคนเป็นผู้ใหญ่ที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน บางคนเป็นเจ้าของธุรกิจ บางคนเคยเป็นนักแข่งระดับแชมป์ประเทศ ในชีวิตประจำวันทุกคนอาจดูสุขุม เป็นผู้ใหญ่ และมีความรับผิดชอบ แต่พอขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ นิสัยอีกด้านกลับปรากฏขึ้นทันที

“มันได้กลับไปเป็นเด็กอ่ะ ถามว่าโตขึ้นป่าว No! เป็นเด็กกันอ่ะ เป็นเด็กลงด้วยซ้ำอ่ะ แบบโคตรซนเลย”

เขาหัวเราะขณะเล่าถึงเพื่อนที่ไม่ยอมแพ้กัน เรื่องแกล้งกันด้วยการเอารถใหญ่ไปออกทริปทั้งที่นัดกันว่าจะใช้รถเล็ก ไปจนถึงความดื้อรั้นที่บางครั้งทำให้เรื่องสนุกกลายเป็นเรื่องวุ่นวาย แต่ภายใต้เสียงหัวเราะเหล่านั้น ก็มีบทเรียนที่ค่อยๆ เปลี่ยนวิธีคิดของเขาเช่นกัน สุกี้ยอมรับว่าตัวเองเคยชื่นชอบมอเตอร์ไซค์สมรรถนะสูง และหลงใหลกับความรู้สึกเวลาเข้าโค้งจนทุกอย่างเข้าที่เข้าทางอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าเขาก็เคยประสบอุบัติเหตุรุนแรงจนต้องเข้ารักษาตัวในห้อง ICU นานหนึ่งสัปดาห์

ประสบการณ์และอายุที่มากขึ้นทำให้เขาตัดสินใจเลิกขี่รถบางคันที่รู้สึกว่ามีพละกำลังเกินกว่าจะควบคุมความเสี่ยงได้อย่างเหมาะสม แม้ความสนุกและความซนจะยังอยู่ แต่เขาเริ่มรู้จักขีดจำกัดของตัวเองมากขึ้น สุกี้พูดถึงความสำคัญของการอ่านสภาพถนน การระวังกรวดและฝน รวมถึงการรู้ว่าเมื่อไรควรหยุดหรือผ่อนความเร็ว นี่อาจเป็นความแตกต่างระหว่างความเป็นเด็กกับการเติบโต เราไม่จำเป็นต้องสูญเสียความสนุกหรือความตื่นเต้นไปตามวัย แต่ต้องเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองทำมากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อการเดินทางไม่ได้มีเพียงตัวเราอีกต่อไป

ในวันที่มีภรรยาซ้อนท้าย เขาบอกว่าตัวเองต้องมีกฎเรื่องความเร็วและเปลี่ยนวิธีคิดในการขี่ เพราะความอิสระของคนคนหนึ่งไม่ควรกลายเป็นความเสี่ยงของอีกคน

บางครั้งการหลงทาง ก็เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต

หากถามว่าสิ่งหนึ่งที่สุกี้ชอบมากที่สุดเกี่ยวกับการเดินทางคืออะไร คำตอบอาจทำให้คนที่คุ้นเคยกับการวางแผนทุกอย่างล่วงหน้าประหลาดใจ เขาชอบการไม่รู้ว่าจะไปเจออะไร ชอบการลองเลี้ยวเข้าเส้นทางที่ไม่เคยไป และชอบความรู้สึกเวลาขี่เข้าไปในถนนสายหนึ่งโดยไม่รู้ว่ามันจะพาไปโผล่ตรงไหน บางครั้งเส้นทางก็พาไปพบสิ่งมหัศจรรย์ บางครั้งก็เป็นทางตัน แต่สำหรับเขา นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เพราะอย่างมากก็แค่หันรถกลับ เมื่อผู้สัมภาษณ์ถามว่าการหลงทางเป็นเรื่องปกติใช่หรือไม่ เขาตอบอย่างอารมณ์ดีว่า “Oh, it’s the best.”

ความน่าสนใจอยู่ตรงที่ เมื่อเราถามต่อว่าช่วงชีวิตหลังออกจาก Bakery Music ถือเป็นการหลงทางหรือเปล่า สุกี้กลับปฏิเสธทันที

“ไม่ ผมว่ามันไม่หลง มันโตขึ้น มันโตขึ้นมากกว่า”

คำตอบนี้อาจเป็นกุญแจสำคัญในการทำความเข้าใจชีวิตของเขา เพราะเมื่อมองย้อนกลับไป ช่วงเวลาที่สุกี้ทำ Bakery Music ตั้งแต่อายุยังน้อยก็เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตเช่นกัน เขาทุ่มเททุกอย่างให้กับสิ่งที่รัก จนความสำเร็จของมันแทบกลายเป็นศูนย์กลางของชีวิต แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเดินออกมา โลกซึ่งเคยถูกจำกัดอยู่กับดนตรีและการทำงานก็เริ่มขยายออก

เขาได้พบผู้คน ได้รู้จักประเทศไทย ได้ลองใช้ชีวิตในรูปแบบที่ไม่เคยทำ และได้เรียนรู้ว่ายังมีความสุขอีกหลายแบบรอให้ค้นพบ มอเตอร์ไซค์ไม่ได้เข้ามาแทนที่ชีวิตเดิม แต่ช่วยเปิดประตูให้เขาเห็นว่าชีวิตยังมีพื้นที่สำหรับสิ่งอื่นอีกมากมาย และแม้วันนี้เขาจะยังบอกว่าไม่พบคำตอบทั้งหมดของชีวิต แต่ก็มีบทเรียนหนึ่งที่มั่นใจว่าเป็นสิ่งสำคัญ

“ชีวิตมันคือ Balance ทุกอย่างมันต้องสมดุลน่ะ”

พูดจบ เขาก็หัวเราะกับตัวเอง เพราะรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนชอบทำอะไรสุดทาง และหลายครั้งก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสมดุลนัก แต่บางทีความสมดุลอาจไม่ได้หมายถึงการใช้ชีวิตทุกอย่างอย่างพอดีตลอดเวลา มันอาจหมายถึงการรู้ว่าเมื่อไรควรทำงาน เมื่อไรควรพัก เมื่อไรควรออกเดินทาง และเมื่อไรควรกลับมาใช้เวลากับคนที่เรารัก การออกไปขี่มอเตอร์ไซค์จึงไม่จำเป็นต้องเป็นการหนีจากชีวิตประจำวัน หากเป็นการเติมพลังให้สามารถกลับมาเผชิญกับมันได้อีกครั้ง

Motorcycle Story: หนังสือที่บันทึกมากกว่าเส้นทาง

ตลอดเวลากว่า 20 ปีบนสองล้อ สุกี้มีภาพถ่ายสะสมมากมาย มีเส้นทางโปรดนับร้อย และมีเรื่องราวจากผู้คนที่พบเจอระหว่างทางมากเกินกว่าจะเล่าจบในบทสนทนาเดียว ประสบการณ์เหล่านั้นถูกนำมารวบรวมเป็นหนังสือภาพ Motorcycle Story: Life Experience on the Road

ภายในเล่มไม่ได้มีแค่ภาพมอเตอร์ไซค์สวยๆ หรือเส้นทางท่องเที่ยวเท่านั้น แต่ยังมีวิธีเตรียมตัวก่อนเดินทาง อุปกรณ์จำเป็น เทคนิคการใช้แผนที่ ประสบการณ์ตั้งแคมป์ การขี่ทางฝุ่น การเดินทางร่วมกับคนอื่น และเส้นทางโปรด 10 เส้นที่เขาตั้งใจทำแผนที่ให้ผู้อ่านนำไปใช้งานได้จริง เมื่อถามถึงเหตุผลที่ทำหนังสือ เขาตอบด้วยความเป็นตัวเองว่า เพราะมีภาพถ่ายเยอะ มีคนถามถึงเส้นทางอยู่บ่อยๆ และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ เขาเป็นคนรักหนังสือภาพที่มีปกแข็ง อยากมีหนังสือแบบนั้นเป็นของตัวเองบ้าง

ฟังดูเป็นเหตุผลง่ายๆ แต่เบื้องหลังยังมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ สุกี้เคยทำหนังสือ Bakery & I ซึ่งบันทึกเรื่องราวในช่วงชีวิตที่อยู่กับดนตรี และเขาค้นพบว่าหนังสือมีคุณค่าในแบบที่ต่างออกไป เพราะเป็นสิ่งที่จับต้องได้ เก็บรักษาได้ และสามารถส่งต่อให้ลูกหลานในอนาคต Motorcycle Story จึงอาจเป็นเหมือนบันทึกชีวิตอีกบทหนึ่งของเขา บทที่ไม่จำเป็นต้องพูดถึงยอดขาย ความสำเร็จทางธุรกิจ หรือการสร้างปรากฏการณ์ในวงการเพลง แต่เล่าถึงช่วงเวลาที่เขาได้เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งบนมอเตอร์ไซค์ ได้พบผู้คน ได้หัวเราะ ได้ผิดพลาด ได้เรียนรู้ และได้ใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการ

ที่สำคัญ เขาหวังว่าประสบการณ์ที่มอเตอร์ไซค์เคยมอบให้ตัวเอง จะกลายเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นได้ออกไปค้นหาสิ่งที่รักเช่นกัน

ชีวิตไม่จำเป็นต้องมีคำตอบทุกอย่าง แค่ยังมีความสุขกับการออกเดินทาง

เมื่อย้อนกลับไปมองเด็กชายวัย 11 ปีที่เคยรู้ว่าตัวเองจะเป็นมือกีตาร์ แล้วเปรียบเทียบกับผู้ชายวัย 35 ที่เคยสับสนจนไม่รู้ว่าชีวิตจะไปต่ออย่างไร เราอาจค้นพบว่าทั้งสองคนไม่ได้แตกต่างกันมากนัก พวกเขายังคงเป็นคนคนเดียวกันที่ต้องการความตื่นเต้น ต้องการความหมาย และต้องการบางสิ่งให้ทุ่มเทความรู้สึกทั้งหมดลงไป เพียงแต่ช่วงหนึ่งสิ่งนั้นคือดนตรี ขณะที่อีกช่วงหนึ่งมันกลายเป็นมอเตอร์ไซค์

ความสำเร็จอาจเปลี่ยนไปตามวัย เป้าหมายอาจเปลี่ยนไปตามช่วงชีวิต แต่ความรู้สึกอยากออกไปค้นพบอะไรใหม่ๆ ไม่จำเป็นต้องหายไปไหน และบางทีความสุขที่เราตามหา ก็อาจไม่ต้องยิ่งใหญ่ถึงขั้นเปลี่ยนชีวิต สุกี้บอกว่าเขาไม่ได้คิดว่าทุกคนจำเป็นต้องขี่มอเตอร์ไซค์ บางคนอาจมีความสุขกับการเล่นโบว์ลิ่งหรือทำกิจกรรมอย่างอื่นก็ได้ สิ่งสำคัญคือการได้ทำบางอย่างเพราะเรารักมันจริงๆ ไม่ใช่ทำเพื่อพิสูจน์อะไรให้ใครเห็น

“ผมขี่ทำไม ผมมีความสุข นั่นคือเหตุผล… It makes me happy. I’m happy.”

บางทีนี่อาจเป็นคำตอบที่เรียบง่ายที่สุดจากผู้ชายที่ใช้เวลาหลายสิบปีออกตามหาคำตอบของชีวิต เราไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง ไม่จำเป็นต้องมีจุดหมายที่ชัดเจนอยู่ตลอดเวลา และไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกการเดินทางกลายเป็นความสำเร็จ เพราะบางช่วงของชีวิต สิ่งที่เราต้องการอาจเป็นเพียงโอกาสได้ออกจากความคุ้นเคย ได้กลับมาอยู่กับตัวเอง และได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนเด็กผู้ชายคนหนึ่งอีกครั้ง

สำหรับสุกี้ เสียงเครื่องยนต์อาจไม่ได้บอกว่าเขาต้องไปทางไหน แต่มันเตือนให้เขารู้ว่าโลกยังมีอะไรอีกมากให้ค้นพบ และตราบใดที่ยังมีถนนทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ก็ยังมีเหตุผลให้ออกเดินทาง

ไม่ใช่เพื่อหนีจากชีวิต แต่เพื่อกลับมารู้สึกถึงการมีชีวิตอีกครั้ง

…

The Attraction : เรียบเรียงจากบทสัมภาษณ์ สุกี้–กมล สุโกศล แคลปป์ ในโอกาสเปิดตัวหนังสือ Motorcycle Story: Life Experience on the Road